Blauw Wit 6 verzuipt in Augustinusga

AUGUSTINUSGA – Even leek de wedstrijd tussen de twee nog foutloze teams niet door te gaan, een half uur voor de wedstrijd was een wolkbreuk in Augustinusga namelijk niet bevordelijk voor het veld. De 90 minuten ploeteren tussen de thuisploeg en het team uit Leeuwarden was dan ook niet bevorderlijk voor het veld, waar dan ook nog maar weinig van over is. Als klap op de vuurpijl kwam daar nog een nederlaag voor de Leeuwarders bij. ASC bleef met de 4-0 overwinning wel nog ongeslagen.

Een bijzonder goede start van de competitie kon Blauw Wit 6 in Augustinusga geen goed vervolg geven. De eerste twee wedstrijden leverden 15 doelpunten op, wie de Leeuwarders een beetje gevolgd heeft vorig jaar zou zijn ogen dan ook niet kunnen geloven. Toch is het echt waar. Helaas zat Blauw Wit zaterdag vanaf minuut 1 niet in de wedstrijd. Met een verschrikkelijk uitgedunde selectie van 12 man (en een nieuwe Ferdinand) trok het team ten strijde tegen een fris en mooi voetballend ASC.

Nou wilde het veld natuurlijk ook niet helpen. Op hele plekken van het veld kon de bal door de regenval namelijk geen omwenteling maken, wat bij beide kanten nogal eens tot koddige situaties leidde. ASC kon het beste omgaan met de weersomstandigheden en trokken zich niets aan van het slechte veld. Met veel beweging maakte ze het het middenveld en de verdediging van de Leeuwarders zeer lastig. Bij rust stond de op dat moment terechte uitslag van 3-0 op het bord. Er zou voor de Leeuwarders na rust een tandje bij moeten.

Dat gebeurde dan ook. Al viel dat niet direct goed want het moest eerst nog 4-0 worden voordat de Leeuwarders echt tegenstand gingen bieden. Waar vorig jaar de kopjes gingen hangen na zo’n achterstand ging nu de beuk er nog even in. Wat leidde tot een aantal spaarzame mogelijkheden. Een doelpunt was de uitploeg helaas niet gegund. Overigens moet er niet gedacht worden dat Blauw Wit 6 niet tot scoren kwam, de 1-0 was namelijk een perfect schot in de kruising van Erwin Kuipers.

Toen de PERFECT fluitende scheidsrechter na 90 minuten affloot, was zowel het veld in Augustinusga als de ongeslagenheid van Blauw Wit 6 volledig vernield. Volgend weekend thuis tegen Wykels Hallum zullen de Leeuwarders de goede seizoensstart weer een vervolg moeten geven, ook om de aansluiting met de bovenste plaatsen te kunnen behouden.

Basisopstelling: Johan; Eric, Richard, Erwin, Joost; Harry, Leroy, Niels, Tim G.; Jonathan, Tim v/d Roest.

Het is maar hoe je het bekijkt

Het wil nog niet echt lukken met onze volleybalaspiraties. We doen zo ons best, maar het zit er niet echt in. Zaterdag dropen we met 4 nederlagen in evenzoveel wedstrijden af naar de kleedkamer. Waar we de schande probeerde weg te spoelen.

Ach wat lul ik ook eigenlijk. Het gaat steeds beter met ons. De verzopen sixpacks 1 speelden vier puike potten volleybal. In drie van de vier potjes haalden we 13 of meer punten. En dat in 9 minuten. De laatste waren we zo brak dat we de bal niet meer goed zagen. Iedereen had al zoveel gezopen (voor 160 euro aan muntjes opdrinken, waarbij de muntprijs gelijkstaat aan 1,33 euro).

Zoals Martin Jol gisteren in Studio Voetbal al zei: ‘Het is maar hoe je het bekijkt”. Laat ik het van beide kanten bekijken:

 

Negatief:

Drie jaar achter elkaar volleybal, drie jaar achter elkaar gestuit in de poulefase. Dat staat gelijk aan 12 wedstrijden, 11 nederlagen en 1 overwinning. Die overwinning was nota bene tegen het andere gedeelte van het voetbalteam, waar het niveau dus ook niet heel hoog is. Nou kun je denken hou het bij voetbal, maar ook dat kunnen wij niet. Wedstrijd een, iedereen was fris, gemotiveerd en bijzonder slecht.  Eindstand 26-15. Wedstrijd 2; drank doet zijn werk, wij doen niets. Eindstand 22-15. Even weinig punten als de eerste wedstrijd. Toen anderhalf uur wachten op de volgende pot. Oftewel anderhalf uur drank. Wedstrijd 3; 26-13 een regelrechte schande. Om over wedstrijd 4 nog maar te zwijgen. Eindstand …-9. score van tegenstander wegens overmatig drankgebruik niet meer in het geheugen. En dus stonden de verzopen sixpacks 1 wederom als eerste onder de douche. Drie jaar achter elkaar gefaald!

 

Positief:

Drie jaar achter elkaar volleybal met het voetbalteam. Het zou gelijk moeten staan aan het krijgen van Korsakoff, maar zover is het nog niet. 12 wedstrijden gespeeld, 11 niet gewonnen, 1 wel. Dit jaar alle vier verloren, maar de schande was in jaar 1 al compleet gemaakt. Toen we van nota bene mijn vaders team kansloos verloren. Het kon dit jaar alleen maar beter. En dat ging het ook. in 9 minuten bijna altijd 10 punten maken is knap. Zeker voor het niveau wat wij hebben. Tel daarbij het overmatig drankgebruik en het is een regelrecht wonder dat we überhaupt punten scoren. Hoe sneller eruit hoe beter lijkt ons motto. Om dan te doen waar we echt goed in zijn. Suupe, suupe.

Op een tempo waar Aard Lus en Ed Lip jaloers op zouden zijn gingen de biertjes na eerst even lekker gedoucht te hebben onze tere keeltjes binnen. Resultaat: De een nog zatter dan de ander.

 

Conclusie:

,Het is maar hoe je het bekijkt’, maar genoten heb ik wel weer. Ik kijk er positief tegenaan. De uitslagen interesseren mij werkelijk waar geen reet. Het 23e Bakkerij Tromp, Blauw Wit’34 volleybaltoernooi was voor mij zeer geslaagd. Net zoals de twee voorgaande jaren. En ik denk dat een ding vaststaat. De verzopen sixpacks zijn volgend jaar weer in de zaal te zien.

 

Scheidsrechters onze excuses, maar we konden er echt niets aan doen. We zijn echt zo slecht!

Great with LEGO

Tijd voor een wederdienst!

Aan het begin van dit jaar deed ik de minor Verhalen, hiervoor moest ik een filmpje maken. Het resultaat was mijn judo filmpje, bij u allen hopelijk bekend (dat betekent dat u gekeken heeft).

Met dit filmpje heb ik jullie doodgespamt in de hoop op genoeg hits. Mede door uw hulp heb ik de minor Verhalen gehaald destijds. Nu zijn er nieuwe mensen die de minor Verhalen doen. En Marcel  is daar iemand van. Marcel heeft op zijn blog zaagsel.web-log.nl mijn filmpje gepromote dus nu is het mijn beurt.

Mensen kopieer/klik allemaal even (op) deze link en kijk naar het filmpje, geef eventueel feedback dat zal ie leuk vinden.

Great with LEGO:

http://www.youtube.com/watch?v=aFkUzPAy7Nw

 

Bier, enquêtes en een dure wc

We hebben er lang op moeten wachten, maar zaterdag was het dan eindelijk zover. Guus Meeuwis’ concert. Al driekwart jaar geleden besteld. Nu dan eindelijk: Groots met een zachte G. 

Een groot minpunt, het was in H’veen. Naar H’veen was een stuk leuker geweest met promotie op zak. Helaas zat dat er niet in. Ik ging met vier vrienden er naartoe, met de trein.

In de trein kregen we gezelschap van een oude man, met mening. Die man praatte maar en praatte maar. Het was gezellig gezelschap. Toen er een ietwat gezet meisje voorbijkwam maakte de oude heer dit ons even duidelijk. Ze had volgens hem een enorm achterwerk. We lachen compleet dubbel. Zo onverwachts van een oudere man. Dan hebben ze het wel eens over de jeugd van tegenwoordig (niet die HipHoppers) maar de ouderen van tegenwoordig kunnen er ook wat van.

In het dorp H aangekomen was het natuurlijk nog lang geen tijd voor Guus Meeuwis. Maar wel voor het plein van de Hemelse Voorpret. Oftewel een man die wat nummertjes draaide en er wat sfeer in probeerde te brengen. Dit ging matig. Mensen waren lekker een biertje aan het drinken en rustig aan het zitten.

Bier dat was er genoeg, een feest van Guus kan ook niet zonder bier. Bier = Guus, Guus = bier. Afijn je snapt het. Kosten, 1 muntje. Valt dus mee. Kosten van 1 muntje – 2.50. Dat is te verwachten op zo’n festival. Handig verzinsel van de organisatie, muntjes kon je per 4 halen. Oftewel 6 muntjes halen was er niet bij. 

Op het Plein van de Hemelse Voorpret waren ook mensen van Stenden. Jawel van studenten uit Leeuwarden in H. Wat ze kwamen doen? Enquêteren. Vol goede moed kwamen ze onze kant op. Een groepje van 5 jongens iets vragen is bij voorbaat al wel kansloos. Welk groot evenement ben je dit jaar geweest? Cambuur, K3. Waarom zijn jullie bij dit concert? Gezelligheid en de muziek.

Tja dat was geen mogelijkheid van Stenden, je kon blijkbaar niet voor de muziek naar Guus. Het werd maar geschaard onder het kopje ‘Affiniteit met de zanger’. Mooi gesproken.

Vijf minuten later was daar studentje nummer twee. Of we wilden meewerken. Natuurlijk, Arjen was net even weggelopen dus met hoeveel waren we? Met 4. Welke grote evenementen we waren geweest? Cambuur, Dance Tour, Pinkpop. Je moet toch wat variëren. Aan het eind van de enquête kwam Theo nog met een geniale tip. Hij zei: ‘Zal ik jou een tip geven over efficiënt werken? Als de een nou in de ene hoek begint en de ander in de andere hoek, i.p.v. achter elkaar, krijg je ook niet steeds dezelfde interviews.’

Met een wat minder humeur ging het meisje weg. Aangeslagen en boos op onze goed bedoelde kritiek.

Rond half 7 waren we in het lelijkste stadion van Nederland (om punten te scoren bij Leeuwarders zeg ik dit natuurlijk), waar dan voor het eerst in het bestaan van het stadion echt sfeer zou zijn. Er kwam nog een held mijn gezichtsveld binnenlopen. Hij droeg een geel/blauwe pet met de legendarische tekst: SC Cambuur.

Enkel toen het Fries volkslied kwam heb ik niet van de muziek genoten. Dat was een grote afknapper. Verder was het een superfestival, met een hele dure wc. Namelijk 1 muntje. Twee euro vijftig om naar het toilet te gaan. Daar had ik natuurlijk geen zin in. Dus ik heb alles opgespaard en netjes tegen een vrachtwagen geloosd.

 

Dan komen we tot de punten: Gezelligheid een 10, omgeving een 1 (lag aan het dorp), bier een 5 (Bavaria), gehaktballen een 7.5, Guus Meeuwis een 10.

Het was een geweldige avond. Ik heb me onwijs vermaakt en de muziek was heerlijk. De polonaise was gezellig, de mensen waren vrolijk. Guus had er zin in, zelfs Marco Borsato deed zijn best. De reclame verzonnen door de gebroeders Meeuwis waren super. Eigenlijk was de avond helemaal geslaagd. Een avond om nooit te vergeten!

Een weekje vol emoties deel 2

Zondag

 

De dag is al half om als ik uit bed stap. Slaap dat was wat ik wel weer een keer nodig had. Vandaag doe ik dan ook helemaal niets. Ik kijk naar wat Formule 1, en dat is het verder wel. Vandaag heb ik niet het idee dat ik leef, ik puf eventjes uit.

Maandag

 

De batterij is weer opgeladen en dat is maar goed ook. Vandaag weet ik niet hoe ik me moet voelen. Vandaag heb ik een interview met de Paus. Jazeker, maar dan wel die van Leeuwarden. Er is alleen een probleem, ik moet eigenlijk in het Cambuurstadion zitten. Voor het eerst sinds tijden mis ik weer een wedstrijd van Cambuur. Dat is me al tijden niet overkomen, alles staat altijd in het teken van de club. Maar nu met die play-offs raak je het overzicht vanzelf wel kwijt. Er is geen pijl op te trekken wanneer er nou eigenlijk gevoetbald wordt.

De oplossing is simpel, ik zal moeten interviewen. En daar kan ik van balen, maar stiekem vind ik het ook wel mooi. Je krijgt niet vaak de kans de Paus te interviewen. 

Terwijl Cambuur is begonnen aan de beslissingswedstrijd tegen Zwolle, stop ik twee oortjes in mijn oor en zet mijn telefoon op radio Mercurius. Ik fiets naar de Paus toe, met het commentaar van Cambuur. Je wordt er nog niet echt vrolijk van, Zwolle is beter. Cambuur kan nog niet veel.

Als ik bij het huis van de Paus ben, het 2e Vaticaan zoals hij dat zelf noemt, moeten helaas de oortjes uit. De Paus zit buiten op een bankje een boek te lezen en is blij als hij mij ziet. Ik wil net beginnen aan het interview als er een enorm kabaal is. De Paus woont twee straten achter het Cambuur stadion en aan het kabaal te horen staat het 1-0. Met een gerust hart kan het interview beginnen.

Na een leuk en interessant interview stop ik zodra het weer kan de oortjes in. De tweede helft is begonnen en Zwolle moet een 2-0 voorsprong goedmaken. Hard fiets ik naar huis, zodat ik nog wat op tv kan kijken. Vandaag juicht Leeuwarden, Cambuur wint met 2-0. Zwolle ligt eruit Cambuur gaat door. Het seizoen is, als het dat niet al was, helemaal geslaagd. Twee en misschien drie wedstrijden houden Cambuur af van promotie. Onwaarschijnlijk na de slechte prestaties van vorig jaar. De spreuk het het nooit wat weest, en ut zal nooit wat wurre durft niemand hier nu uit te spreken. Het lijkt eindelijk weer eens wat geworden. Alle gloryhunters hebben zicht verzameld, iedereen is opeens pro-Cambuur.

Dinsdag

 

Ik heb niet teveel gezegd, echt iedereen is voor Cambuur. Vandaag is de verkoop voor de wedstrijd tegen Roda aanstaande donderdag. De verkoop start om 9 uur, omdat ik niet te laat wil zijn ben ik er al om 8 uur. Meer mensen volgden mijn idee en daarom stond ik dus alsnog in een superlange rij. Uiteindelijk zullen er heel wat mensen in de rij staan, 500? 1000? Meer dan duizend, het is haast niet meer te bevatten. Alles en iedereen wil naar Cambuur donderdag.

Ik heb geluk, ik heb nog kaartjes kunnen krijgen voor Noord, daar waar ik altijd sta. Veel mensen zijn kwaad, en terecht. Cambuur is dit niet gewend en maakt hier dus grote fouten. Na uren wachten worden veel mensen teleurgesteld. In een recordtijd van twee uren is het hele stadion uitverkocht. Voor de derde keer in een week tijd zal het stadion bomvol zitten. Maar wel bomvol gloryhunters. Vandaag was de verkoop voor iedereen, mensen die jaren en jaren naar Cambuur gaan komen bedrogen uit. Seizoenkaarthouders hebben geen voorrang. De echte fans, die er zijn in voor- en tegenspoed, kunnen er nu opeens niet bijzijn. De kaarten zijn weggekaapt door mensen die meeliften op het succes. Die ook nog eens de kaartjes kopen om ze dan voor 5x hun waarde te koop te zetten op Marktplaats. Een fout van Cambuur? Of gebrek aan ervaring. Feit blijft dat de echte fan donderdag niet in het stadion zit.

Woensdag

 

Vandaag maak ik mijn artikel van de Paus op in ons blad. De Buurman. En verder vandaag? De spanning. Spanning voor maandag. Zullen ze het thuis flikken? Kan Cambuur Roda JC voor het eerst in hun bestaan doen laten degraderen? Het mooie is, Cambuur mag en Roda moet. Dat geeft een ander soort druk. Feit blijft dat Cambuur voor het eerst in jaren een geweldig seizoen heeft gehad. Al mochten ze morgen kansloos ten onder gaan, er moet onthouden worden dat Cambuur een topseizoen heeft gehad. Het seizoen is geslaagd. Als we verliezen, dan probeer je het volgend jaar weer. Maar dan gewoon lekker promoveren omdat je kampioen bent geworden. Ik sluit af met de zinnen die nu al weken gonzen in Leeuwarden, er blijkt uit dat Cambuur mag promoveren, maar dat men vooral blij is met dit geweldige seizoen: 


SC Cambuur promoveert, is het niet nu dan volgend jaar en van je hupvalderie en hupvaldera, SC Cambuur komt er aan!

Een weekje vol emoties (deel 1)

Ja, hier ben ik weer. Terug van weggeweest. Het duurde even, maar ik heb weer inspiratie. Vanaf nu probeer ik toch wel zo vaak mogelijk wat te posten. Het zou mogelijk moeten zijn. Te beginnen met de afgelopen week. Dat was me de week wel:

 

Donderdag

 

Vol spanning zat ik te wachten op de dag die nog komen moest. Cambuur – Zwolle. Een wedstrijd die gewonnen moet worden om een beslissingswedstrijd te krijgen. Geen makkelijke opgave, maar het moet te doen zijn.

Dan plotseling een telefoontje: ‘Ik hoor net dat Jan Riedstra is overleden’. Wat een verschrikkelijk bericht, vol ongeloof leg ik de telefoon weer neer. Al snel volgt op internet de bevestiging, hij is niet meer. De redder van Cambuur. Jaren geleden heeft hij, samen met wat vrienden, Cambuur gered van een faillissement. De rijkste man van Friesland, een Cambuurman is dood.

Opeens maakte de play-offs voor geen Leeuwarder meer uit. Fuck de play-offs, onze koning is dood!

Op de Cambuursites wordt in razend tempo besloten een herdenkingstocht te maken. Van de binnenstad, naar Riedstra’s kroeg en vervolgens naar het Cambuur stadion. Na heel wat berichten, klinkt het verlossende woord. De tocht mag doorgaan. Cambuur mag zijn held eren.

 

Vrijdag

 

Vandaag is de dag van het afscheid, het afscheid van Riedstra. In een tocht van ruim 500 man lopen fans te zingen. You’ll never walk alone. Riedstra bedankt. En ga zo maar door. Alex Pama, directeur van Cambuur, loopt zwaar aangeslagen mee. Jan Bruin, oud-spits en publiekslieveling, loopt ook mee. Allemaal om Jan te eren. Jan Riedstra, een ‘gewone’ man, met een heel bijzonder afscheid.

De tocht brengt veel emoties los. Bijna wordt vergeten dat er vanavond een wedstrijd wordt gespeeld. Het maakt de fans niet meer uit. Voetbal is ondergeschikt aan wat er gister is gebeurd. 

 

Voor de wedstrijd loop ik met mijn vrienden over het Cambuurplein. Het duurt nog ruim een uur voor de wedstrijd begint. De herdenkingstocht was mooi, maar nu moeten we de tijd doden op het Cambuurplein. We besluiten maar een biertje te kopen.

Ik kon helaas niet meedrinken. Vanavond, na Cambuur, vertrek ik met vier teamgenoten naar Limburg. Waar wij een toernooi zullen spelen.

Plotseling komt er een politiebusje voorbij, mijn bange gevoelens worden waarheid. Ze stappen uit, en schrijven doodleuk bonnen uit. Zelfs al drink je niet, dan nog schijn je strafbaar te zijn als je in de buurt van bier staat. Hoe het zit, ik weet het nog steeds niet. Een boete van 60 tot 90 euro kunnen we verwachten.

Wat een onzin, je drinkt geen bier, en wordt toch heel zwaar gestraft. De politie, je beste vriend! 

 

Beduusd gaan we dan maar het stadion binnen. Dan maar daar wachten op de wedstrijd. Het is wel een hele rare dag. Een groot mens hebben we geëerd, een boete gekregen en nu de wedstrijd waarin Cambuur revanche moet nemen op de nederlaag in Zwolle.

Cambuur komt na 5 minuten al op voorsprong door een schitterend doelpunt van: Sandor van der Heide. De man met een blessure. Heel Leeuwarden staat op zijn kop. Gaat het ze dan toch lukken?

Terwijl Cambuur aanvalt en een corner krijgt, is het opeens einde wedstrijd. Een of andere gek heeft een bierflesje gegooid. Wedstrijd gestaakt.

Een kwartier later gaat de wedstrijd verder, Cambuur is niet zo goed meer als in het begin. Zwolle komt op 1-1. Cambuurtrainer Menzo brengt het breekijzer Mark de Vries in. De wedstrijd slaat helemaal om, in een paar minuten tijd is het 3-1 voor Cambuur. Er komt een beslissingswedstrijd, sterker nog. Die wedstrijd is thuis!

 

Na een half uur gefeest te hebben, sluit ik aan bij mijn teamgenoten. We moeten naar Limburg toe. Een voetbaltoernooi spelen. We kwamen in Limburg om 2.30uur aan. Zes uren later was onze eerste wedstrijd.

 

Zaterdag

 

Vrienden gemaakt met onze buren in Limburg. Mensen uit Deventer, ze zijn blij. Hun rivaal Zwolle hebben wij verslagen. We krijgen de complimenten. De Go Ahead Eagles zijn blij met Cambuur. Dat zie je niet vaak. Dat lijken ook die mensen te denken. Rond een uur of 5 in de nacht sluipen ze rond onze tenten: KankerCambuur, we steken jullie tenten in de fik. Was eigenlijk waar het in het kort op neerkwam. Bij een vocale bedreiging bleef het.

 

9.00 uur is het ondertussen. De thermometer geeft al 20 graden aan. Dit wordt een warme dag. Met lood in de poten staan we op het voetbalveld. We winnen ondanks alles met 1-0. Door een onterechte penalty. We zijn nu twee uren vrij. Zo groot is het toernooi, 15 minuten spelen, 2 uren vrij.

 

De eindstand van ons toernooi, 1 winst, 2 gelijk, 1 nederlaag. Die nederlaag was tegen Engelsen. Nog nooit heb ik zulke goeie voetballers tegenover me gehad. Dit was van een ongekend niveau. In vijftien minuten scoren ze 4x tegen ons. En ze waren nog mild ook. Elke voorzet was strak op het hoofd van de spits. Ze liepen zes keer zo snel als ons. En ze hadden een techniek, waar menig Jupiler League speler trots op zou zijn. De andere gelijke spelen zorgden er voor dat we geen ronde verder gingen. 

 

We zijn boos. Op elkaar. We hadden minimaal een extra moeten winnen om een ronde door te komen. De stemming van vrolijk toernooi is even weg. Een radicaal besluit wordt genomen. We gaan uit eten en daarna weer naar huis. Hier blijven, met de mensen uit Deventer, die misschien nu wel hun dreigement gaan uitvoeren, in ons achterhoofd, heeft geen zin. Frustratie zou groot zijn. Bovendien zouden we weer niet slapen, wat terugrijden naar Leeuwarden wel een gevaarlijke klus maakt. 

 

Eten in Maastricht, ik raad het je niet aan. De zoektocht naar een leuk restaurant werd lastig. Toen we er een hadden gevonden, bleek de serveerster chagrijnig. En bleek dat de kok niet tegen zoveel bestellingen kon. Anderhalf uur hebben we op ons eten gewacht. Een iemand heeft zijn eten nooit gekregen. Het hoofdgerecht, leek eigenlijk een voorgerecht. Varkenshaas met sate. 4 stokjes vlees met wat satesaus. De friet die erbij hoorde moesten we opeens met elkaar delen. De fooi, op deze fooiendag, kon men hier vergeten. Restaurant MalleBabbe. Ga er niet naartoe.

 

Later de rest van de week!

 

The Uninvited

Vrijdag voor het eerst sinds tijden weer eens naar de bioscoop geweest. De laatste keer was bij James Bond. Nu was het tijd voor een horrorfilm: The Uninvited.

We zouden naar The Unborn maar die draaide niet meer. De enige film in hetzelfde genre werd dus bovengenoemde. Een bioscoopje is in tijden van de crisis ook wel iets waar je twee keer over na moet denken. Voor een film van ongeveer anderhalf uur (in dit geval wel wat korter had ik het idee) betaal je toch wel even €8.50,-. Dan heb je er nog niets bij. Het eten en drinken komt er dan nog bij. Voor een kleine cola en een kleine zoute popcorn betaal je vervolgens ook nog €5,-, waardoor je op een totaal bedrag komt van €13,50,-. Voor oudere mensen die daar nog van houden: Bijna 30 gulden om een filmpje te bekijken.

Voor de pauze is de film dan ook nog vooral meer van hetzelfde. Meisje verbeeldt zich allemaal dingen, denkt dat ze gek wordt. Haar omgeving denkt dat ze gek wordt, en inderdaad uiteindelijk is ze ook gewoon gek. Af en toe vindt ze een paar lijken in een vuilniszak (pure verbeelding) en het enige kleine schrikmomentje als er een lijk onder de oven wegkomt. Daar sloeg mijn hart toch eventjes een hartslag over, maar echt aan het schrikken bracht deze matige film mij niet.

De pauze werd goed besteedt door te kijken naar de uitslag van Cambuur. Even wat lullen over hoe slecht de film tot nu toe was en dan maar weer gaan zitten voor het laatste stuk. Gelukkig wordt de film na de pauze een stuk beter, er gebeurt wat meer. Het wordt nog steeds niet spannend maar er is in ieder geval een verhaal.

De ontknoping van de film is dan wel eentje om bij op te blijven letten. Zonder al te veel weg te geven (ik wil jullie het genot van 30 gulden verkwanselen niet ontnemen) is het slot heel wat anders dan je bij zo’n - dertien in een dozijn – film zou verwachten. De ontknoping bracht mij dan toch nog een gevoel dat ik niet net voor niets de tweede helft van Cambuur op Mercurius luisteren heb verneukt.

De vraag is natuurlijk wie de ongenodigde gast was? Dat antwoord bleek gewoon in de bioscoop te liggen. Er was geen ongenodigde in de film, er was een ongenodigde in de zaal. Tijdens de ontknoping van de film zat ik toch eindelijk lekker in de film. Ik zat eindelijk goed op te letten want er gebeurde wat. Je zit niet voor niets naar een horrorfilm te kijken dus je schriksensoren werken op vol vermogen. Hoe raar is het dan als je plotseling iets razendsnel van boven naar de beneden over de muur ziet rennen. Je vraagt je toch eerst af of je gek wordt, dat je beelden voor je gaat zien. Maar achter mij was de consternatie ook groot: Wat was dat? Was de op zich goeie eerste vraag. Het antwoord was net zo nuchter als verschrikkelijk: een muis. Of een rat, dat kan natuurlijk ook. Want het was een enorm dik beest.

 

Daar zit je dan, kijkend naar een matige film terwijl er nog geen tien meter naast je een muis naar de grond toe gaat. Het was nog mijn grootste schrikmoment van de avond. Ik was dan ook blij dat de film twee tellen later was afgelopen zodat we zo snel mogelijk de zaal konden verlaten. Ik denk dat de muis/rat zich niet heeft hoeven te vervelen. Een bioscoop daar kun je wel wat vreten vandaan halen.

Het is maar te hopen dat het voor de bioscoop een verdwaald beestje is en dat ze niet gewoon last hebben van die beesten. Want het is toch eigenlijk schandalig: wij betalen enorm veel geld voor zo’n film terwijl zo’n diertje gratis ook mag meegenieten van de kwalitatief zwakke film.

 

Ik raad je de film alleen aan omdat het einde interessant genoeg is. Je moet even door het begin stuk heen maar aan het eind heb je toch een tevreden gevoel. Alhoewel je ook kunt stellen dat je gewoon anderhalf uur in de maling bent genomen.

Een dagje Veendam

Als student journalistiek kom je nog wel eens ergens. Vandaag stond er een dagje Veendam op het programma. Veendam nou niet de plek waar je graag zou willen zijn, maar waar nieuws is daar is de reporter van TAPE (ons nieuwe tijdschrift) natuurlijk ook.

In Veendam en omstreken vliegt meer in de fik dan dat er overeind blijft staan. Ben je net af van brandbaar ’t Zandt staat Veendam in lichterlaaie.

Dat je naar een plek toegaat waar weinig beschaving meer is heb je al door als je in de buurt van Veendam bent. De radio weigerde nog normaal muziek af te spelen. Ruis, dat kwam er wel uit.

Zelfs de TomTom wist af en toe niet waar ik naartoe wilde, of de TomTom probeerde mij express niet in Veendam te krijgen. Te redden wat er te redden valt.

Toen ik van mijn TomTom op de rotonde rechtsaf moest, terwijl ik op de snelweg reed verloor het ding zijn geloofwaardigheid helemaal.

 

Zoals ik al eerder zei staat na ’t Zandt nu Veendam in de hens. In plaats van de zo genoemde paasvuren, vliegen daar de winkels in de brand. Reden voor mij dus om daar maar eens even polshoogte te gaan nemen. Wat is er in Veendam aan de hand?

 

Nadat al meerdere lege panden in de hens hadden gestaan was het met de Pasen de beurt aan Autorama. Een groot winkelpark in Veendam. Door adequaat werk van de brandweer vloog niet de complete Autorama in brand. De schade bleef enigszins beperkt. De Markramer werd getroffen, andere winkels hebben vooral rookschade en waterschade.

 

Een aantal dagen later vliegt ook La Persia in de hens. Deze ijssalon was open sinds vorig jaar. Omdat dit pand vlakbij huizen stond werd er een flat met 40 woningen ontruimd. Puur uit voorzorg.

Twee weken voor de brand was er al een poging tot brandstichting. Veendam daar gebeurt nog eens wat.

 

Mensen raken zo langzamerhand wel een beetje in paniek, waar ben je nog veilig in Veendam? Sterker nog waar ben je veilig in Groningen. Want ook elders in Groningen vliegt er van alles in de fik. Zoals vier branden in een uur tijd in Menterwolde.

 

Onderhand weten ze dat de brand in Autorama is aangestoken, door de winkelkarren in de fik te steken. Of de brand in La Persia is aangestoken is nog niet bekend. Maar het is wel heel toevallig dat twee weken ervoor daar een poging tot brandstichting was.

 

Na de betrokken partijen te hebben gesproken, de omstanders te hebben gevraagd en wat foto’s te hebben gemaakt was het tijd voor de terugreis.

 

Veendam, je beleeft er nog eens wat.

SBS oprotten, SBS oprotten!

Nu we ons toch wel geplaatst hebben voor Zuid-Afrika heb ik me direct geërgerd aan de uitzending. Waar ik eerst toch voornamelijk mijn aandacht vestigde op de wedstrijd die komen ging, ging ik nu veel meer kijken naar de uitzending. Vooral nadat Van der Gijp maandag op hilarische wijze het mooie meisje bij SBS voor gek zette.

Het lijkt me voor zo’n meisje ook niet gemakkelijk. Ze moet voor een miljoenenpubliek haar gedragen als een achterlijk, maar mooi meisje. Ze komt over alsof ze zelf niet in staat is het antwoord op de veel te simpele vraag te geven. De vraag is zoals altijd te simpel: ‘Welke speler scoorde het eerste doelpunt tegen Schotland?’

In plaats van dat SBS er dan een open vraag van maakt, geven ze drie antwoordmogelijkheden. Nou is zelfs dat nog niet zo erg, maar achter het meisje staat een televisie waarop het eerste doelpunt te zien is. Zelfs het juichen van de speler in kwestie, Huntelaar, wordt getoond. Op zijn rug staat heel duidelijk 9 Huntelaar, hoe moeilijk moet je het mensen maken? Zijn wij dan echt zo achterlijk dat we zoveel hints nodig hebben. Blijkbaar is er behoefte aan en willen mensen toch wel graag die auto winnen die wordt beloofd. Je moet er alleen wel 10 vragen voor beantwoorden in plaats van alleen die ene achterlijke vraag. Maar dat vermelden ze bij SBS 6 natuurlijk niet. Want zodra men dat zou zeggen deed natuurlijk niemand meer mee. 0.60 cent per ontvangen bericht, 10 vragen. Reken zelf maar uit.

SBS 6 presteert het om zelfs verder te gaan dan dit soort achterlijke televisie. Allereerst nodigen ze Ruud Gullit uit om te praten over voetbal. De man zegt wat dingen die iedereen had kunnen zeggen en steekt waarschijnlijk weer aardig wat geld in zijn zak. Vervolgens begint de wedstrijd. Zit je net lekker drie minuten naar de wedstrijd te kijken blijkt opeens dat je een cocommentator hebt. Was Van Hooijdonk afgelopen zaterdag nog stil tot de 15e minuut, nu begon hij al bij minuut drie met clichés te strooien. ‘Nederland zet goed druk, dat bevalt me wel’, aldus “Pi-air”. Nederland creëerde net een mogelijkheid en Pierre was alweer vergeten dat Nederland de eerste twee minuten op eigen helft moest spelen omdat Macedonië in balbezit was.

Ik hoop voor Van Hooijdonk niet dat hij per zin betaald krijgt, want veel komt er niet uit. Ze kunnen hem ook niet gaan betalen naar wat hij inhoudelijk zegt, want dat slaat helemaal nergens op. Hij roept alles wat je net gezien hebt, waardoor het totaal overbodig wordt. Wat die man naast de commentator doet snapt waarschijnlijk niemand, maar hij vult toch wel lekker zijn zakken. En is hij niet bezig met de meest domme clichés op te noemen dan is hij wel weer bezig met Van Persie of Van Marwijk afkraken, alleen omdat hij ze als voetballer niet zo mocht. Dat Van Persie beter voetbalt dan Van Hooijdonk ooit gedaan heeft, doet er voor de beste man niet veel toe.

Het ergste werd het nog wel toen de commentator dacht nog een hele leuke grap te moeten maken zo aan het eind van de wedstrijd. De grensrechter kreeg een nieuwe vlag omdat zijn andere stuk was gegaan. Vervolgens vlagt de man voor buitenspel, terwijl het niet zo was. En wat de commentator toen zei sloeg echt werkelijk alles: ‘Bij een nieuwe auto wil je ook nog wel eens te hard rijden om het uit te testen, misschien wilde de grensrechter ook wel te snel vlaggen om zijn vlag uit te testen.’

De meest debiele vergelijking ooit, allereerst is een auto natuurlijk geen vlag. Bovendien is te hard rijden strafbaar en snel vlaggen niet. Zolang er grappen op zo’n niveau worden gemaakt weet je dat je nog steeds bij SBS 6 zit. 

Laatste punt van ergernis; reclame. En dan niet de reclameblokken, maar de reclame die ze in je beeld proppen. Zodat je zaterdag wel kijkt naar Gerard ‘Ik heb er de kracht niet meer voor’ Joling. Juist op de meest onmogelijke momenten laten ze dit links in je beeld verschijnen. Laat nou net links bovenin Sneijder zich met de bal bevinden. En laat nou net Sneijder een steekpass geven aan Robben. En laat nou net Robben een schot/voorzet geven. En laat nou net Dirk Kuijt die bal binnensliden. Dan heb je toch mooi die steekpass van Sneijder gemist. Dan heb je dus het moment van het doelpunt gemist. En moet je dat vervolgens in een van de zesentwintig herhalingen die volgen bekijken.

Het is maar te hopen dat SBS goed hard in de crisis wordt getroffen. En dat ze nooit meer zullen bieden op het voetbal, want de ergernis die de voetbalfan elke uitzending weer heeft is niet in te houden. Laten we hopen dat het snel is afgelopen en dat mensen die dat leuk vinden weer hun hart kunnen ophalen bij Hart van Nederland. Maar zodra er geen voetbal meer is bij SBS zijn ze in ieder geval een kijker kwijt. Alleen het voetbal is waarom ik af en toe naar SBS kijk, maar als het voetbal weg is. Zal ik geen traan laten om het feit dat ik niet meer naar SBS zal kijken.

De man met de vele gezichten

Plotseling staat hij daar. Het overvalt me. Hem verwacht je niet, en zeker niet zo vroeg. Met een chagrijnig gezicht staat hij te wachten. Het is kil en koud, hij heeft zich zo goed en zo kwaad tegen de kou beschermd. Het enige wat ontbreekt is een sigaar. Waar is zijn sigaar? Maar dan weet ik het, zelfs hij mag hier niet roken. Ook voor de groten der aarde geld het rookverbod. Hij zou dertig meter verderop kunnen gaan staan, daar staat een rookpaal. Maar hij lijkt het niet eens te beseffen.

Mijn gedachten gaan terug naar het meesterwerk dat ik van hem gelezen heb. Al die verhalen die je ooit over hem gehoord hebt zijn opgeschreven. Misschien niet alles, maar wel veel. In het boek is hij openhartig geweest. Alsof de waarheid nu eindelijk maar eens boven water moest. Het boek heb ik met veel genoegen gelezen. De anekdotes waren schitterend, meer dan eens zat ik te lachen. Wat had die man toch een leven. 

Juist daarom is het zo jammer om hem nu zo te zien. De grote voetbalanalyticus Johan Derksen heeft meer dan eens gewaarschuwd. ‘Het zou wel eens snel afgelopen kunnen zijn.’ Dat zou in Leeuwarden, Heerenveen, Doetinchem, Volendam en veel meer dorpen en steden als een harde klap aankomen. Overal waar hij kwam was succes, hij was een Guus Hiddink voor de kleinere clubs. Hij promoveerde, ontliep degradatie, eindigde in de middenmoot met een degradatieclub. Hij deed het allemaal.

Iedere voetballer hield van zijn aanpak. Het sloeg bij iedereen aan. Een voorbeeld is Willem van der Ark. Hij staat op het punt te vertrekken bij Cambuur. Het bestuur ziet het niet in de speler zitten, maar daar denkt de eigenzinnige trainer toch anders over. Hij haalt Van der Ark bij de eerste selectie. De speler etaleert zijn klasse en vertrekt na 27 doelpunten voor 275.000 euro naar Willem II, heel wat meer dan het bestuur ooit dacht te krijgen voor deze speler.

Zijn drankprobleem is zijn grootste probleem. Een probleem met de selectie heeft hij haast nooit. Een teamgevoel overheerst daar waar hij trainer is. Alleen zijn gevecht van de drank lijkt hij maar niet te kunnen winnen, hoeveel de mensen hem ook geholpen hebben. Ik zie het aan hem die dag. Zijn gezicht toont een leven vol ups and downs. Grote prestaties met zijn elftallen, maar in de persoonlijke sferen heeft hij de grote downs. Een vrouw is voor hem niet genoeg en na één borrel houdt hij ook niet op. Het zal hem uiteindelijk ooit fataal worden.

Waar hij met ‘middelmatige’ teams buitengewoon goed presteert heeft hij nooit de kans gekregen een topclub te coachen. Ooit had hij naar Ajax gekund, maar deze passage in zijn boek is hilarisch:
“Een jaar later is er belangstelling van Ajax. Niet dat Fritz dat zelf weet. Het wordt hem pas achteraf verteld als het al te laat is. Hij komt er achter na de wedstrijd van FC Zwolle thuis tegen Ajax. Op zaterdag heeft Fritz het met de nieuwe voorzitter van FC Zwolle, Jan Wiersma, over de wedstrijd tegen de topclub uit Amsterdam. Er worden wat grapjes gemaakt over en weer, niet allemaal bestemd voor de grote klok. ‘Fritz,’ belooft Wiersma bij wijze van grap, ‘als we morgen winnen, gaan we daarna neuken. FC Zwolle wint, zeer verrassend, met 3-0.
Feest in de kleedkamer. In de bestuurskamer schuiven zoals te doen gebruikelijk de notabelen van beide clubs aan. De stemming is er niet uitbundig, van Ajax-zijde zeer begrijpelijk, de Zwollenaren houden zich gedeisd uit respect voor de pijnlijke situatie waarin de Amsterdammers zich bevinden. Maar Fritz heeft aan dat laatste volstrekt geen boodschap. Als hij zich aan het feestgedruis in de kleedkamer heeft onttrokken, loopt hij naar de bestuurskamer, zwaait de deur triomfantelijk open, overziet het saaie gezelschap en roept tot Wiersma: ‘Voorzitter, wanneer begint het neuken?’
Er valt een pijnlijke stilte.
Lachend ziet hij, zoals hij het zelf omschrijft, hoe ‘een stoet van Amsterdamse bontjassen’ onder aanvoering van voorzitter Ton Harmsen zich snel een weg naar buiten baant.
[…]

 

‘Nou,’ antwoordt Wiersma veelbetekenend, ‘ik denk dat je gisteren je kans hebt verprutst om trainer van Ajax te worden. Harmsen zat me net te vertellen dat hij jou wilde hebben.’

 

Tot verrassing van Wiersma is Korbach allerminst uit het veld geslagen. Of hij doet op zijn minst alsof.
‘Kan wel zijn’, lacht Korbach. ‘Maar vragen de heren zich misschien ook af of ik dat wel zou willen?’”
[1]

Die man stond op het perron vanmorgen. Die man gaf mij een glimlach op mijn mond. Mijn dag was goed begonnen. Laten we hopen dat deze man nog jarenlang blijft leven. Het zou zonde zijn om quotes als deze nooit meer te horen:  ‘Als Ajax en Feyenoord ooit doodgaan, staat er ongetwijfeld op hun graf: verdomme, we hebben Fritz Korbach nooit gehad



[1] Korbach onaangepast, Vincent Ronnes, 2007, Tirion Sport

" Met mn vrienden de kroeg "

Daar zat ik dan, vermoeid, uitgeput maar toch voldaan met mijn echte, trouwe vrienden te lurpen aan een goudgele jongen met zo'n mooie blonde kraag. Toch erg bijzonder dat die vriendschap zo puur is en dat ze mij, althans dat denk ik, 4 april gaan bestoken met wonderschone cadeau's. Pure vriendschap. Eigenlijk vind je dat niet meer.

Wie kent ze niet, Het Goede Doel. Opgericht in 1978 door Temmink en van Herk. Later werd zanger Henk Westbroek erbij gehaald, die met zijn vocalen het Nederlandse publiek deed genieten. Zwoel en zacht liet hij de klanken uit zijn mond komen. Wie heeft niet genoten van zijn stem bij het lied " zelfs je naam is mooi" en wie heeft niet gehuild op het nummer "vriendschap." Westbroek en zijn mannen sloegen daar de juiste snaar. Want vriendschap is dat een illusie? Is het een dun pakketje schroot, met een dun laagje chroom? 

Ik denk het niet. Vriendschap is puur. Wanneer ik spreek over Het Goede Doel, niets meer dan een diepe buiging, maar niet altijd ben ik het met ze eens. Neem bijvoorbeeld mijn trouwe vriendenploeg. Dat is absoluut geen illusie. En wanneer Westbroek zingt over een pakketje schroot met chroom, heb ik allang niet meer het beeld van mijn vrienden op mijn netvlies staan. Nee dan zou Westbroek zingen over een pakketje goud met een mooie verpakking. Want dat zijn ze, ze zijn goud voor mij. 

Moraal van het verhaal. Vrienschap het is een stukje goud. Wanneer je het eenmaal hebt, laat je het nooit meer gaan. Het is kostbaar en mooi. 

Ont
roerend.

(Wat ken die Arjen het mooi brengen!)

Loesje

‘Mensen prikkelen om zelf na te denken’
Loesje anders dan anderen

Wie of wat is Loesje? Dat is één van de mysteries uit 1983 die nog niet is opgelost. Zelfs de mensen achter Loesje hebben het antwoord niet. ‘Het is ons nog nooit gelukt te bepalen wat Loesje is en het gaat ook niemand lukken.'

Een kwart eeuw geleden maakte Nederland kennis met Loesje en nu is ze niet meer weg te denken. Schoolagenda’s, kalenders, internetsites en natuurlijk de posters; overal kun je Loesje tegenkomen. Geertje is zelf al een paar jaar actief bij Loesje: ‘Een aantal mensen zijn vast in dienst om de boel draaiende te houden, de rest is vrijwilliger. Ik werk bij Loesje.’ Je aansluiten bij Loesje is volgens Geertje geen probleem. ‘Iedereen kan als vrijwilliger bij Loesje.’ Loesje is er niet alleen om leuke posters af te leveren. Ze heeft een heel duidelijk doel voor ogen. ‘Dat mensen een mening vormen en dan ook initiatief nemen. Hun ideeën in daden omzetten. Dat is wel het belangrijkste.’

Loesjetekst
Wie denkt dat zo’n Loesjetekst zo eventjes uit de creatieve hoofden vloeit komt bedrogen uit. ‘Je zit niet op een zolderkamertje en “ploep” er komt een Loesjetekst uit. Een Loesjetekst maak je nooit alleen. Die maak je met een groep. We doen meestal eerst een opwarmspelletje om zelf een beetje creatief te zijn en uit onze dagelijkse sores te stappen. Dan gaan we nadenken over onderwerpen waarover we willen schrijven. Iedereen schrijft zijn gedachte over dat onderwerp op papier, in korte zinnen. Uiteindelijk is een Loesjetekst vaak een samenstelling van meerdere teksten die mensen hebben opgeschreven. Vervolgens zet je een cirkel bij wat je leuk of een potentiële Loesjetekst vindt en wordt er over de teksten met de meeste cirkels gediscussieerd of dat een Loesjetekst is. De crème de la crème komt uiteindelijk op een Loesjeposter.’ Als er wordt gesproken over hard werken countert Geertje vlug: ‘Hard werken klinkt alsof het niet leuk is, maar het is wel heel erg leuk om te doen’.

Loesje nog erg jaren ’80
Loesje wil wat zoveel instanties proberen te bereiken, de mens aan het denken zetten. Misstanden in kaart brengen en af en toe de wereld eens op zijn kop zetten. Waar andere instanties roepen dat je afval niet op een hoop moet gooien maar moet scheiden daar pakt Loesje het anders aan. ‘De hele tijd dat wijzende vingertje heeft geen zin.’ Loesje kwam natuurlijk niet heel toevallig in de jaren ’80 in het leven. Het was de tijd van demonstraties, protesten en vooral van heel duidelijk je mening geven. De oprichters van Loesje wilde dit op een andere manier doen. ‘In Arnhem was een groepje dat al jaren politiek actief was. Hun manier van overbrengen sloeg niet aan. Omdat mensen niet wilden horen wat ze allemaal niet mochten doen. Dus die activisten zijn bij elkaar gaan zitten en dachten: we moeten het anders doen, want zo bereiken we de mensen niet. Hoe kunnen we nou dat systeem doorbreken? Dat was eigenlijk door precies het tegenovergestelde te doen. In plaats van mensen te zeggen wat ze moeten doen zorg je ervoor dat je de mensen prikkelt om zelf na te denken’, aldus Geertje. ‘Omdat in die traditie veel op straat werd gedaan, is Loesje ook op straat begonnen. Het is een reactie op de actiebeweging zoals die er was in die tijd.’

In 26 jaar tijd is Loesje wel veranderd. ‘We zijn niet meer hetzelfde. De mensen die Loesje in 1983 opgericht hebben die zijn er allemaal niet meer. We hebben een heleboel elementen meegenomen uit de jaren ’80. Ik denk dat we nog steeds erg jaren ‘80 zijn.’ Dat er weinig meer van de beginfase zijn ziet Geertje niet als een probleem. ‘De waarden die Loesje in de jaren ’80 had die heeft ze nog steeds. We waren en zijn areligieus. We hebben nog steeds jaren ’80 elementen. Zoals een platte organisatie zonder hiërarchie. Wat dat betreft is het niet moeilijk want die idealen daar sta je toch wel voor.’ Door die platte organisatie is er ook ruimte voor overleg: ‘Zodra mensen denken dit is achterhaald, dan wordt het ook wel weer ter discussie gesteld. Bijvoorbeeld Loesje internationaal stelt ter discussie: moeten we in andere landen wel de naam Loesje blijven gebruiken? Want mensen snappen het vaak niet. In Bosnië dachten ze dat we een reclamecampagne waren. Omdat ze niet snappen dat Loesje een meisjesnaam is.’

Over de grens
Loesje is dus tegenwoordig niet alleen meer Nederlands, Loesje zit in meerdere landen. Alleen niet altijd overal even actief: ‘Er zijn meer dan vijfentwintig landen waar Loesje zit. Het is een beetje wisselend waar Loesje heel erg actief is. Bijvoorbeeld Tsjechië is een hele tijd heel erg actief geweest. Daar hebben we ongeveer al een jaartje of acht niets van gehoord en nu zijn ze opeens weer heel actief.’ Brutaal zijn in landen waar het niet mag, is ook voor Loesje niet gemakkelijk. Geertje weet hoe ze in sommige landen te werk moeten gaan. ‘In sommige landen is het gewoon heel moeilijk, bijvoorbeeld in Rusland. Daar schrijven ze altijd op de dag van de persvrijheid op 3 mei en ze hebben de afgelopen jaren dan een boek gemaakt in 1 dag. Dat heet dan ook: Book in one day. In landen als Rusland moest dat allemaal heel erg stiekem, dan werd er afgesproken bij de linkerroltrap op het station in Sint Petersburg. Wat dat betreft hebben we het hier vreselijk makkelijk.’

‘Bekeuringen betalen we niet’
Het mag hier dan wel makkelijker zijn. Loesje wordt ook hier veel tegengewerkt. Loesje kent de rechtbanken van Nederland als haar broekzak. Als een brutaal, opstandig, maar vastberaden meisje vecht Loesje haar strijd meer dan eens uit bij de rechter. ‘Wat veel gemeenten doen is demotiveren. Als je bijvoorbeeld in Den Bosch ’s avonds de hele stad vol hangt dan zijn ze ’s ochtends allemaal weg. We plakken nu dan ook vaker in dorpen en andere plekken in de stad dan de binnenstad. Op het moment dat er dan politie langskomt en ons bekeurd, dan pakken we de bekeuring aan maar betalen niet. We laten het liever voor de rechter komen. Vaak worden we in het gelijk gesteld omdat gemeenten de mogelijkheden om je te uiten, wel moet bieden.’ Niet dat het Geertje en haar Loesje veel oplevert. ‘Dan zetten ze een paar van die aanplakborden neer, maar ja die staan helemaal volgeplakt met commerciële posters. Dan heeft het nog geen zin. De belangrijkste reden om naar de rechter te gaan is toch wel omdat vrijheid van meningsuiting ons recht is.’

Er zijn meerdere manieren om je mening te geven, toch blijft Loesje volhouden aan de posters op straat. ‘Dat we op straat willen plakken heeft ermee te maken dat wij denken dat de straat van iedereen is. De straat is niet alleen van commerciële bureaus die daar heel veel geld voor betalen.’

Loesje is in 26 jaar tot iets mondiaals uitgegroeid. En denkt nog niet aan stoppen, want zo zegt Geertje: ‘Zolang er mensen zijn zullen er misstanden zijn en zolang er misstanden zijn zullen er mensen nodig zijn om die aan de kaak te stellen.’

Leeuwarden Lingo losers

Het is ons niet gegund in het noorden van het land. En dan vooral in Leeuwarden. We proberen het, maar falen opzichtig. We duiken op, komen ver, maar stranden voortijdig. Misschien kunnen we de druk niet aan, misschien zijn wij Leeuwarders dan toch minder slim dan de rest van Nederland. Wat de reden ook is, we krijgen het niet voor elkaar een goeie indruk te maken. Lingo is niet aan de Leeuwarder besteedt. Voor de tweede keer in mijn leven hoorde ik dat een bekende van mijn mee ging doen aan Lingo. Ik was uitgenodigd om als gast te komen opdraven, helaas viel de dag voor mij slecht uit. De uitkomst bleek dan geheim. Hij mocht niet vertellen of hij het goed of slecht had gedaan, hij mocht alleen kwijt dat de Lingotas was gewonnen. Maar die wint dan ook iedereen die meedoet, dus daar konden we geen conclusies aan verbinden.

Even terug in de tijd, wel heel lang geleden trouwens. De dag, de maand laat staan het jaar weet ik niet meer. Maar de vader van een vriend van mij ging meedoen aan Lingo. Hartstikke leuk idee, Hilversum op zijn kop zetten natuurlijk. Het liep allemaal anders, toen was Lingo nog echt Lingo. Vijfletterwoorden en een spelletje van een half uur. Maar hoe lang het ook duurde een succes werd het nooit. D. zoals ik de bekende maar even noem, bleef maar zesletterwoorden roepen. Hij zou dus juist nu mee moeten doen. Roemloos gingen ze ten onder. 

Gisteravond dan naar Lingo gekeken. Een programma dat wanhopig probeert hip te worden of blijven. Vrolijkheid overheerst en de snelheid zit er in. Al na tien minuten was M. (ook maar anoniem vermelden) klaar. 90 euro verder vrij roemloos. De tegenspelers waren veel beter. Alleen bij het woord keutel wisten beide groepen het woord niet. Of ze durfden het niet uit te spreken.

Met een verschil van meer dan 100 euro ging ook M. roemloos ten onder. Hij heeft het gisteravond dan ook moeten aanhoren op trainen. M. sloeg nog wel hard terug en bleek toch met iets te kunnen winnen. M. bleek slimmer dan Lucille (nou is Lucille ook niet het slimste mens). Lucille vroeg M. hoe hij zich voelde na zo’n nederlaag en M. beantwoordde met de nu al legendarische woorden: ‘Ik ben in een desolate stemming’.

Lucille had geen idee wat het woord betekende wat nog een kostelijke minuut televisie opleverde.

Leeuwarden ging dus nu al voor de tweede keer roemloos ten onder aan Lingo. Lingo is ons niet gegund. Leeuwarders zijn Lingo losers, verliezers bij het meest simpele spel ter wereld. We zullen de last op ons moeten nemen totdat er een echte Leeuwarder opstaat die glorieus wint bij Lingo. Tot die tijd is Hilversum niet het domein van Leeuwarden.

Een dagje Zwolle

Je kan wat meemaken op een rustige dag. Na weer een uiterst zinvolle ochtend op school besloot ik maar te blijven waar ik zat. Ik had die dag een housewarming en terugreizen naar Leeuwarden en vervolgens weer naar Zwolle toe gaan leek me vrij kans- en zinloos. Computeren op school is dan nog aardig te doen. Een beetje research doen naar mijn artikel over Loesje en wat surfen op het web. Links naast me deden drie jongens pogingen elkaar af te schieten in een of ander spel. Terwijl ik aan de andere kant van het lokaal mijn nachtmerrie herbeleefde. Er werd gesproken over voorgesprekken en ik kon niet anders concluderen dat zij bezig waren met Journalistiek A in jaar 2. De hel in zijn ultieme vorm. Met leedvermaak keek ik toe hoe zij nog onschuldig deden wat de docent hen vroeg. Opdat het misschien goed zou staan in het portfolio. Geloof mij als ik zeg dat die jongens er over een maandje heel anders naar kijken. De straf dat blok 2A voor me was staat me helder voor de geest.

Rond een uur of twee dacht ik dan maar eens even te gaan lunchen en dan op weg te gaan naar Marcel, waar de housewarming werd gehouden. Had ik net mijn buik vol gegeten stapte ik naar buiten en zag ik daar iets wat ik in geen jaren had gehad. Er stond daar een kraampje waar ambachtelijke warme stroopwafels werden gemaakt. Ondanks dat ik vol was heb ik er toch maar twee overheerlijke superstroopwafels gekocht. Al etend liep ik zo naar het station om de bus te nemen.


Aangekomen bij Marcel bleek al vrij snel dat meneer nog even boodschappen moest doen. Aangezien ik geen fiets had en hij boodschappen op de fiets mee terug moest nemen bleef ik dus achter in een schitterende kamer. Dat de beste man dat aandurfde.

Plotsklaps ging de bel en wat moet je dan? In het huis van een vreemde de deur open doen, of laat je de mensen stikken. Ik verzamelde alle moed bij elkaar en heb maar gewoon de deur opengedaan. De eerste gast van de housewarming was er nog voor de bewoner zelf. Binnen vijf minuten kwam gelukkig ook Marcel thuis.

Rond zes uur hebben we, door Marcel gemaakte, soep gegeten. Nog lekker ook, en toen begon het feest. Er kwamen steeds meer mensen binnendruppelen en het werd een gezellig feestje. Toen alle gasten er waren ging toch nog een keer de bel. Een vrouw stapte de kamer binnen: ‘Mijn zoon komt hier wonen en we krijgen de bank niet in de lift. Nu zag ik hier twee sterke mannen zitten die willen vast wel helpen.’ Ik kreeg een enorme flashback naar Friends, waar ook een bank de trap op moet worden getild.

Met zijn vieren gingen we uiteindelijk naar beneden om de jongen te helpen met het tillen van de bank. Vier was te veel gelukkig kon ik dan nog een steekwagentje mee naar boven tillen, zo was ik zelf ook nog wat nuttig.

Wat me wel opviel was dat de zoon aardig relaxed toekeek hoe de anderen bezig waren de bank naar boven te tillen. Over werk uitleveren gesproken, de jongen deed vrij weinig en kon mooi zien hoe de bank naar zijn kamer werd gesleept.

De vrouw was ook al weinig tactvol toen we de bank naar binnen hadden gesleept: ‘Goh, de kamer waar we zonet waren was wel wat kleiner he.’ Stomverbaasd keek ik de vrouw aan, zoiets zeg je toch niet en mijn gedachte werd perfect door Marcel beantwoordt: ‘Kan best wezen maar zoiets zeg je toch niet.’ Ik vraag me af of dat mens het ooit gehoord heeft.

We kregen nog wel wat bedankjes en gingen uiteindelijk gewoon verder met de housewarming. Hoe gezellig die ook was om 21 uur moest ik toch echt wel naar huis om nog de trein te kunnen halen.

Uiteindelijk was ik thuis om 22.45 uur en zat mijn dagje Zwolle erop. Wat kan een doordeweekse dinsdag toch nog veel opleveren.

Anker in Akkrum

Mijn trein stopt in Akrum, ik kijk naar buiten en zie daar een man staan. Een man van middelbare leeftijd. Kort haar en in het midden kalend. Hij mompelt wat in zichzelf. Hij komt me bekend voor. Dat gezicht, die motoriek waar ken ik dat toch van? Naast zich staat een aktetas. Donkerbruin haast tegen het zwart aan. Ik richt mijn blik weer op de man in de hoop te achterhalen wie het is. Mijn hersenen komen langzaam op gang en opeens weet ik het weer. Deze man is een van de gebroeders Anker. Topadvocaten van Friesland. Zij helpen menig mens tijdens een belangrijk proces en naar ik meen doen ze dat zeker niet verkeerd.

De gebroeders Anker zijn meer dan alleen advocaat. Er is een  heuse regionale serie voor de Ankers, al spelen ze daar zelf geen rol in. De serie mag dan Dankert&Dankert heten, maar ook de Dankerts zijn advocaten en bovendien, niet geheel onbelangrijk, tweeling.

Ik ken de Ankers eigenlijk maar van een beeld. Een beeld waar ik zelf als Leeuwarder en trots, ja toch echt trots, Cambuurfan niet heel vrolijk van word. De beelden zijn volgens mij in heel Nederland wel te zien geweest. Een doelpunt van Heerenveen, wordt door de gebroeders Anker uitbundig op de tribune gevierd. Elke vrouw die maar in de buurt van een van de twee zit wordt uitbundig gekust. En zo gaat dat bijna een heel vak door. En bij een van de meest productieve ploegen van Nederland is dat toch een aardige klus.

Dat beeld blijft nu voor mij altijd hangen aan de gebroeders Anker. De aktetas werkt ook al niet mee. Als de trein waar Anker op wacht (in de richting van Leeuwarden) aankomt pakt hij zijn tas. Dan zie ik pas wat er op de tas staat, het donkerbruin wordt onderbroken door een witte sticker met daarom het logo van H.

Hoe kan een man die zich in het weekend zo ‘misdraagt’ een topadvocaat in Nederland zijn? Vraag ik me al een tijdje af. Wie wil zich laten verdedigen door een man die in het weekend half Friesland zoent, omdat zijn cluppie scoort. Voor mij gaat dat er niet in, met die actie hebben ze zich bij mij volstrekt belachelijk gemaakt. Als rechter zou ik die twee niet eens meer geloven. Laat staan serieus nemen.

In mijn ogen blijft dat onverklaarbare beeld van zoenende vrouwen hangen. Daar krijg ik haast een Jambers gevoel bij. (Jambers stem)Doordeweeks zijn de gebroeders Anker topadvocaten, maar in het weekend laten ze zich eens lekker gaan.

Anker stapt in zijn trein en mijn trein dendert door richting Zwolle. Nog een tijdje denk ik na hoe een advocaat zich zo absurd kan gedragen, maar dan weet ik weer dat Wilders’ PVV op dit moment de grootste zou zijn in Nederland. Met dat in mijn achterhoofd laat ik me liever verdedigen door de gebroeders Anker dan dat ons land bestuurd moet worden door een notoire domoor.

http://www.onestat.com/app/report.aspx?id=0